Οι σταγόνες της ζωής μου

 Η ζωή μου μοιάζει με την σταγόνα της βροχής που χτυπάει με δύναμη το νερό κ δημιουργεί κύκλους...Και εγώ είμαι το νερό...εκεί που όλα μοιράζουν ήρεμα κ βαρετά πολλές φορές έρχονται σταγόνες κ με ταράζουν...με ταράζουν γλυκά τις περισσότερες φορές....!
Άλλες είναι έντονες, με δύναμη με πάθος κ άλλες είναι αδύναμες...ίσα που με αγγίζουν....και εγώ τις λατρεύω όλες....Οι δυνατές με κάνουν να νιώθω γεμάτη...γεμάτη αισθήματα...Περνούν και μου αφήνουν σημάδια...Όχι άσχημα...όμορφα..Όλα τα σημάδια είναι όμορφα...Δείχνουν ότι ο χρόνος δεν περνάει έτσι...Δείχνει ότι με άγγιξε κάτι..Και τι σημασία έχει αν πονάω από τα σημάδια στην αρχή..μετά όλα γαληνεύουν.....Μένει μια γλυκιά ανάμνηση....και έχω το σημάδι να μου την θυμίζει......Λατρεύω τους έντονους κύκλους...Τους λατρεύω ακόμα παραπάνω όταν τους δημιουργώ εγώ..Όταν εγώ τους έχω γεννήσει..όταν είναι δικό μου δημιούργημα....Γιατί τότε όλα μου ανήκουν...Ότι κ αν μου φέρουν οι κύκλοι αυτοί..Ακόμα κ στιγμές απογοήτευσης, στιγμές μοναξιάς, στιγμές γεμάτες δάκρυα...Ναι πολλές φορές κλαίω...Ανακουφίζεται η ψυχή μου....Που γεμίζει με πολλά κ τα κρατάει μέσα της...Μόνο με το κλάμα η ψυχή μου αναγεννιέται....Είναι σαν να κάνει φορματ....Κάνει save αυτά που της είναι απαραίτητα κ τα υπόλοιπα τα διαγράφει ώστε να μπορέσει να μαζέψει καινούριες πληροφορίες...καινούρια συναισθήματα....Τι όμορφα που νιώθω τότε..Όταν έχω πάλι χώρο να γεμίσω με τα πάντα..Να ζήσω στιγμές πάθους...να ξεφύγω από όλα...Να δημιουργήσω καινούριες σχέσεις...Για να ζήσω τους καινούργιους κύκλους μου...